dinsdag 1 januari 2013

Beter Eten: het gaat niet over eten

Problemen met eten gaan niet over eten. Eten is een manier om de aandacht af te leiden van wat er werkelijk aan de hand is. Ik wilde nooit dun zijn, ik wilde dun worden. Zodra je dun bent, heb je immers je doel bereikt en moet je je weer richter op andere problemen. Door telkens dezelfde 5 kg af te vallen en weer opnieuw aan te komen, hoef je je nooit met de achterliggende problemen bezig te houden. Bezig zijn met je eetgedrag is al een full time dagtaak, dus er blijft weinig tijd over voor andere problemen. Maar er blijft ook erg weinig tijd over voor mooie dingen.

Eten kan een manier zijn om aandacht te krijgen, om controle te krijgen over je leven of om jezelf te geven wat je jezelf eigenlijk verbiedt. Voor een deel werkt het dit ook zeker. Als je 10 kg afvalt door je zelf uit te hongeren, zul je zeker veel aandacht krijgen. Je zult ook zeker de illusie krijgen dat je controle hebt op je leven. Maar helaas is dit maar tijdelijk. Iedereen die ooit een eetstoornis heeft gehad, zal je kunnen vertellen dat obsessieve 'controle' houden over je eetpatroon een doodlopende weg is. Soms letterlijk, maar voornamelijk figuurlijk. Uiteindelijk zul je je realiseren dat eetproblemen je meer ellende opleveren dan ze je gelukkig maken.

Een belangrijke stap om van je verstoorde eetgedrag af te komen, is na te denken over welke problemen je verbergt achter je eetpatroon. Dat zijn namelijk de problemen die echt aangepakt moeten worden.

Veel mensen voelen zicht niet goed genoeg en denken dat ze eerst moet veranderen om geaccepteerd te worden door anderen (en jezelf). Ik denk dat iedereen het gevoel van 'niet goed genoeg zijn' wel in meer of mindere mate herkent. Zo'n gedachte dat je niet goed genoeg bent, ontstaat vaak al tijdens je jeugd. Ergens heb je ooit het signaal gekregen dat je niet goed genoeg was zoals je bent. Misschien door die jongen waar je zo verliefd op was die je afwees, je vader die het altijd te druk had om naar jou tekeningen te kijken of je broertje die altijd aandacht kreeg met zijn goede cijfers.

De beslissing om te veranderen en daardoor wel de aandacht en goedkeuring te krijgen waar je zo naar zocht, is dan snel gemaakt. In onze maatschappij wordt afvallen verheerlijkt, dus het is logisch dat veel mensen (niet) eten als een manier gebruiken om wel ´goed genoeg´ te worden. De vraag of je bent afgevallen is vaak bedoelt als een compliment en 'ben je aangekomen?' is een van de grootste belediging die je kunt krijgen. (Belachelijk eigenlijk, maar daar gaat het nu niet over.)

Daarnaast is eten een makkelijke vriend. Eten is er altijd. Eten oordeelt niet. Eten luistert als anderen dat niet doen. Daarom zoeken we vaak de liefde die we niet van onszelf of van anderen krijgen bij eten. Maar eten geeft geen liefde. Eten kan dat gat in je maag vullen, niet het gat in je hart. En daarom is eten het geluksgevoel wat je krijgt door te eten maar tijdelijk. Zolang je dat pak koekjes aan het eten bent, lijkt het alsof je je goed voelt. Als het pak leeg is, is de situatie nog precies hetzelfde maar nu ben je ook nog misselijk en heb je buikpijn.
 
Toch blijven we eten gebruiken als een manier om met onze problemen om te gaan. We blijven vluchten voor de onderliggende problemen. De angst voor problemen/ongemakkelijk gevoelens is vaak erger dan het probleem/ongemakkelijke gevoel zelf. Mijn advies is dus om vooral te gaan graven naar alle onderliggende problemen. Daar is namelijk nog een hoop werk te doen!

Oefening:
Neem de tijd om goed na te denken waar nu het echte probleem zit.
Waarom wil je zo graag grip op je eten hebben? Wat denk je er mee te bereiken?

Hou je van jezelf?
Zijn er ooit dingen gebeurt waardoor je dacht dat je 'beter' zou zijn als je dunner zou zijn?
Wat geeft eten jou dat andere dingen jou niet geven?

Als je wilt mag je de antwoorden delen in de comments, maar je mag je ook mailen (desi.daydreamer@gmail.com).

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Ik hou van reacties :)
Als je vragen hebt: stel ze gerust.