zondag 20 april 2014

Fall seven times, stand up eight

Het is een hele tijd geleden dat ik hier iets heb gepost. Ik weet dan ook niet zo goed waar ik moet beginnen.

Sinds 13 juli 2013 zijn hier geen posts meer geschreven. Dit was niet zo zeer een bewuste keuze, maar iets wat er langzaam in was geslopen. De zomer kwam eraan en ik ging meer naar buiten. Ik heb een drukke zomer gehad, waarin ik in juli als  vrijwilliger voor verschillende projecten werkte en een intensieve cursus yoga volgde. In augustus was ik bij mijn ouders, ging ik een week naar Kroatië met goede vriendinnen en begeleide ik een groepje eerstejaars in hun eerste week in Amsterdam tijdens de intreeweek.

In de zomer had ik nog de intentie om te bloggen, maar ik vergat het gewoon steeds. Ik was meer de deur uit dan dat ik binnen zat, dus het was ook niet zo raar dat mijn hoofd niet bij bloggen stond.

In september begon het leven als student weer. Het tweede jaar van mijn studie was veel zwaarder dan ik had verwacht. Dit kwam met name door de practica, waardoor ik soms weken van 9 tot 5 bezig was. Daarna was ik dan meestal gesloopt. Nu weet ik dat het voor sommige studies normaal is om van 9 tot 5 bezig te zijn, maar bij een universitaire studie is dit toch wat minder normaal. Ik was gewend om elke dag maar een paar uurtjes per dag op de universiteit te hoeven zijn.

Begin oktober besloot ik dat ik actiever wilde zijn bij mijn studievereniging. Ik besloot voorzitter te worden van een commissie en ik ging vaker naar activiteiten van mijn studievereniging. Ik had het er erg naar mijn zin en maakte snel nieuwe vrienden. Eind oktober kreeg ik de vraag of het me niet wat leek om een bestuursjaar te gaan doen. Het bestuur van de studievereniging wisselt in februari, maar vanaf oktober begon de selectieprocedure. Na veel twijfel besloot ik naar de informatieavond te gaan.

Na een selectieprocedure van ruim een maand werd ik tijdens de algemene leden vergadering verkozen tot één van de leden van het nieuwe bestuur. Nu begon het echte werk pas. In december en januari volgde een intensieve inwerkperiode. Tijdens deze twee maanden volgde ik ook nog vakken, wat erg druk was (en uiteindelijk heb ik mijn vakken niet eens gehaald). 

In februari begon dan het echte werk. Mijn studievereniging heeft zo veel leden dat een bestuursjaar als full time wordt gezien. Ik studeer daarom op dit moment niet, maar ik hou me alleen bezig met bestuurszaken. De eerste paar weken waren erg druk. Zo moesten er een hoop dingen geregeld worden, maar werd er ook veel geborreld. Borrelen met andere verenigingen, borrelen met je eigen leden en borrelen met je eigen bestuur. Goed voor je netwerk, minder goed voor je hoofd.

Het is nu april en ik ben ondertussen al een heleboel katers verder. Gelukkig heb ik het enorm naar mijn zin in mijn bestuursjaar. Ik heb enorm veel lol met mijn bestuur en ik zie ze ondertussen al als broers en zussen.
Een bestuursjaar is veel leuker, maar ook veel zwaarder dan ik had verwacht. Hoewel niemand je zal verplichten, is er een toch een verwachting dat je op alle activiteiten bent. Meestal zijn dit er wel een paar per week, en dan tel ik de wekelijkse dinsdagborrel en de vrijdagmiddagborrel nog niet eens mee.

Afgelopen donderdag was het me allemaal even te veel. Sinds mijn bestuursjaar eet ik slechter, drink ik meer en slaap ik minder. Niet verrassend was mijn weerstand daardoor niet geweldig en liep ik een flinke griep op. Ik ben naar huis gegaan en in bed gedoken. Drie dagen en 40 uur slaap later voel ik me weer een stuk beter, maar nog steeds niet helemaal 100% goed.

Het zijn niet de paasdagen die ik me voorgesteld had (ik zou nu eigenlijk dansend op een festival moeten staan), maar het is wel goed dat dit gebeurd. Ik heb in de afgelopen tijd zoveel gedaan, dat ik mezelf voorbij ben gelopen. Naast mijn bestuur, ben ik ook nog lid van vier commissies, probeer ik te sporten, moet ik mijn huishouden draaiende houden en heb ik ook nog een vriend. Erg veel tijd voor ontspanning en zelfreflectie blijft er niet over.

Bloggen was altijd mijn moment voor mezelf. Een moment waarin ik kon reflecteren wat ik had gedaan, evalueren hoe het beter kon en motiveren om mezelf te verbeteren. Hoewel ik me de afgelopen tijd ook zeker heb ontwikkeld, weet ik zeker dat bloggen dit proces versneld. Het is enorm leerzaam om je gedachtes op papier te zetten en ik heb dit dan ook zeker gemist.

Toen ik aan deze blogpost begon was ik erg zenuwachtig en onrustig. Ik zocht een uitlaatklep voor mijn emoties. Drinken en eten werkt ook als uitlaatklep, maar dit is slechts tijdelijk. Uiteindelijk stapelen alle emoties gewoon op als je er niets mee doet. Bloggen geeft me een stuk vrijheid wat ik de afgelopen tijd niet meer heb gevoeld. Ik voel me een heel stuk opgeluchter en ik hoop echt dat ik de komende tijd vaker de tijd kan nemen om weer een stukje te typen. 

Het leven gaat zo snel voorbij dat ik soms vergeet om stil te staan en om me heen te kijken. Het uitzicht onderweg is minstens net zo mooi als het uitzicht op de eindbestemming.

3 opmerkingen:

  1. Ik wil je als allereerst heel veel beterschap wensen!

    Ik vind het heel knap hoe je jezelf hebt staande gehouden,
    je bent doorgegaan maar je moet onthouden dat jezelf het belangrijkste bent en er uiteindelijk voor jezelf aan bent; blijf dus aan jezelf denken, je doet het goed en ik ben trots op je!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Pfoe, ik word er al bijna moe van als ik het lees! ;)
    Heel vervelend dat je nu jezelf zo tegen bent gekomen, maar hopelijk leert het je af en toe wat tijd voor jezelf te nemen. Voortaan niet vergeten goed voor jezelf te zorgen hoor!
    Ik hoop dat je je inmiddels weer beter voelt en er weer met volle kracht tegenaan kan.

    Liefs

    BeantwoordenVerwijderen

Ik hou van reacties :)
Als je vragen hebt: stel ze gerust.